Taryfa jest to zbiór cen, stawek opłat oraz warunków ich stosowania i obowiązuje określonych w niej odbiorców. Stosowana jest po zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i opublikowaniu w biuletynie URE. Taryfę opracowuje przedsiębiorstwo energetyczne. Taryfa stanowi podstawę rozliczeń z Klientami.

 Zakład Gazowniczy może zainstalować przedpłatowy układ pomiarowo-rozliczeniowy służący do rozliczeń za dostarczane paliwa gazowe, jeżeli odbiorca:

• co najmniej dwukrotnie w ciągu kolejnych 12 miesięcy zwlekał z zapłatą za pobrane paliwo gazowe albo świadczone usługi przez okres co najmniej jednego miesiąca;
• nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, obiektu lub lokalu, do którego są dostarczane paliwa gazowe;
• użytkuje nieruchomość, obiekt lub lokal w sposób uniemożliwiający cykliczne sprawdzanie stanu układu pomiarowo-rozliczeniowego.

Koszty zainstalowania takiego licznika przedpłatowego ponosi Zakład Gazowniczy.

Do przepisania umowy handlowej potrzebne są następujące dokumenty:

• dowód osobisty,
• dokumenty potwierdzające tytuł prawny do obiektu (akt własności, wypis z Ksiąg Wieczystych, decyzja administracyjna przydziału lokalu, spółdzielcze lub własnościowe prawo do lokalu, umowa najmu, dzierżawy itp.),
• (w razie potrzeby) pełnomocnictwo pisemne do reprezentacji osób posiadających te prawa do obiektu.

Koszt przyłączenia obiektu do sieci gazowej określony jest w aktualnej taryfie operatora.
Jest uzależniony od grupy przyłączeniowej, wielkości mocy przyłączeniowej i długości odcinka sieci służącego do przyłączania. Wysokość opłaty za przyłączenie obiektu oddalonego o 100 metrów od sieci gazowej, Klienta z tzw. grupy B (mocy przyłączeniowej do 10 m3/godzinę), stanowić będzie suma: stawki opłaty zryczałtowanej za budowę przyłącza do 15 m i iloczynu stawki opłaty za każdy metr przyłącza powyżej 15 m, plus 22% podatku VAT.

Generalnie obowiązek odczytywania liczników gazu spoczywa na Zakładzie Gazowniczym, w związku z czym nie ma potrzeby zgłaszania przez Odbiorców stanu licznika. Oczywiście dopuszcza się przyjmowanie odczytów zgłaszanych od klientów, jednakże leży to w gestii klientów.

Odbiorcy przyłączeni do sieci gazowej sprzedawcy za świadczone im usługi dystrybucji obciążani są opłatą ustaloną na podstawie grupowych stawek opłat. Opłata za usługi dystrybucji składa się z:

a) opłaty stałej, niezależnej od ilości dostarczonego gazu - rekompensuje koszty stałe związane z przesyłaniem paliw gazowych sieciami przesyłowymi, z eksploatacją, modernizacją i rozbudową sieci gazowej, budową i eksploatacją układów pomiarowych, odpisami amortyzacyjnymi, podatkami i ubezpieczeniami. Kalkulowana jest dla Klientów o zużyciu gazu do 10 m3/h w [zł/m-c] dla pozostałych w [zł/(m3/h)za h].,

b) opłaty zmiennej, zależnej od ilości dostarczonego gazu - rekompensuje koszty zmienne związane utrzymaniem parametrów jakości dostarczanych paliw, zapewnienie niezbędnych rezerw dla zapewnienia niezawodności i bezpieczeństwa dostaw dla Klientów. Jest zależna od ilości pobranego gazu w [zł/m3],

W przypadku odbiorców z grup taryfowych od W - 1 do W - 4, opłatę za usługi dystrybucji oblicza się według wzoru:

Podstawą do naliczania opłaty za usługi dystrybucji jest Rozporządzenie Min. Gospodarki i Pracy z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi (Dz. U. Nr 277, poz. 2750).

Gaz ziemny jest związkiem bezwonnym, bezbarwnym, lżejszym od powietrza. Gaz ziemny nie jest trujący dla człowieka. Aby mógł być wyczuwalny przez człowieka dodawane są niewielkie ilości związku zapachowego, nadające mu specyficzną woń.

Gaz ziemny jest paliwem ekologicznym, przy jego spalaniu emitowane są minimalne ilości szkodliwych zanieczyszczeń.  Gaz ziemny jest również paliwem wydajnym, wygodnym, nie wymagającym przeładowywania i magazynowania.. Służy do przygotowywania posiłków, podgrzewania wody użytkowej i.ogrzewania domów,  Dostarczany jest siecią gazociągów bezpośrednio do użytkownika. Ciepło spalania wynosi 39,5 MJ/m³

Kocioł c.o. powinien być zamontowany w pomieszczeniu, które spełnia warunki dotyczące wysokości, kubatury, wentylacji i odprowadzania spalin, zgodnie z przepisami określonymi w ustawie „Prawo budowlane".

 

• - wysokość pomieszczenia co najmniej 2,2 m (w budynkach istniejących wybudowanych przed wejściem w zycie przepisu) nie mniej niż 1,9 m),
• - kubatura kotłowni oraz pomieszczenia z urządzeniami gazowymi nie mogą być mniejsze niż
• 8 m³ w przypadku pobierających powietrze do spalenia z pomieszczenia;
• 6,5 m³ w przypadku urządzeń z zamkniętą komorą spalania,
• - spalenie gazu w kotle będzie przebiegało właściwie, jeśli będzie dopływała dostateczna ilość powietrza i będą sprawnie odprowadzane spaliny. W kotłach tradycyjnych, jedno i dwufunkcyjnych powietrze potrzebne do spalania pobierane jest z powietrza z pomieszczenia, a spaliny odprowadzane są bezpośrednio do komina. Do spalenia 1 m³ gazu kocioł potrzebuje ponad 10 m³ powietrza.
• - Do pomieszczenia z kotłem gazowym powietrze dostarczane jest najczęściej przez:
• otwory nawiewne (także kanały) specjalnie do tego celu przewidziane,
• szczeliny (nieszczelności) w otworach okiennych lub drzwiowych danego pomieszczenia lub pomieszczeń sąsiednich,

                  Pomieszczenie z kotłem powinno mieć oddzielny przewód wentylacyjny z otworem   wywiewnym, umieszczonym pod sufitem.

Spaliny powstające w komorze paleniska kotła muszą być odprowadzane do atmosfery przewodem kominowym. Przewód ten powinien być usytuowany w wewnętrznych ścianach budynku i wykonany z materiału odpornego na skondensowaną parę wodną. Kratek wentylacyjnych i nawiewnych nie wolno niczym przysłaniać !!!

Gdy pomieszczenie, w którym znajduje się kocioł c.o. będzie posiadało wadliwą lub niedostateczną wentylację, zbyt mała ilość tlenu spowoduje nieprawidłowe spalanie gazu. W spalinach pojawi się trujący tlenek węgla (czad), który przy niesprawnej wentylacji wywiewnej gromadzi się w pomieszczeniu, migrując po budynku, narażając użytkownika na groźne dla życia zatrucie.

Moc urządzenia grzewczego dobiera się w oparciu o bilans zapotrzebowania na ciepło dla danego domu czy mieszkania. Oprócz kubatury domu, istotne znaczenie ma fakt czy budynek jest izolowany czy nie, rodzaj okien, drzwi. Dobór właściwej mocy kotła jest ważny ze względów ekonomicznych - kocioł o zbyt małej mocy nie dogrzeje nam domu, natomiast o zbyt dużej mocy nie wykorzysta swoich możliwości i będzie wtedy pracować z zaniżoną sprawnością. Moc nie powinna być wyższa niż zapotrzebowanie budynku na ciepło; może być 10-15% niższa. Wielkość zapotrzebowania na ciepło obliczana jest dla warunków najbardziej niekorzystnych.

 Przy wyborze pieca najlepiej więc zdać się na doświadczenie i wiedzę projektanta naszej gazowej instalacji.

Ceny kotłów domowych, w zależności od ich mocy, spełnianych funkcji, wyposażenia i marki, kształtują się od ok. 2 tys. do 10 tys. zł.

Nowoczesne kotły c.o. posiadają szereg zabezpieczeń, chroniących m.in. przed wypływem gazu do pomieszczenia w przypadku zgaśnięcia palnika (zanik ciśnienia), nadmiernym wzrostem temperatury lub ciśnienia wody, zanikiem ciągu kominowego ( cofanie się spalin do pomieszczenia). W takich awaryjnych sytuacjach odcięty zostaje dopływ gazu do kotła i urządzenie wyłącza się (ponowne uruchomienie kotła wymaga odblokowania ręcznego, zgodnie z instrukcją jego obsługi).

Jedną z zalet ogrzewania gazowego jest wysoka automatyzacja procesu spalania. Wystarczy nastawić żądaną temperaturę na sterowniku zamontowanym w pokoju. Resztę wykonują urządzenia, w które wyposażony jest kocioł. Dzięki nim automatycznie dokonuje się np. całkowite wyłączenie kotła w przypadku zaniku zapotrzebowania na ciepło lub jego włączenie w przypadku spadku temperatury pomieszczeń poniżej wartości nastawionej na regulatorze. Możliwa jest też regulacja pogodowa, a także czasowa, umożliwiająca zmniejszanie intensywności ogrzewania w godzinach nocnych, czy też podczas nieobecności mieszkańców w domu.

Przy wyborze kotła c.o. należy kierować się funkcją jaką kocioł ma spełniać w domu, tzn.:

• ogrzewanie całego budynku,
• przygotowanie ciepłej wody użytkowej,
• układem pomieszczeń w domu

1) kocioł dwufunkcyjny zalecany jest do mieszkań lub budynków jednorodzinnych, w których mamy jedną   łazienkę i kuchnię oraz bliską odległość kotła od punktów czerpania wody,

2) kocioł jednofunkcyjny służy do ogrzewania pomieszczeń może być jednak rozbudowany do dwufunkcyjnego, przez podłączenie zasobnika wody użytkowej. Zalecany jest w budynku, gdzie występuje wiele punktów czerpania wody jak również odległości miedzy punktami a kotłem są duże.

W kotłach z zamkniętą komorą spalania, o mocy do 21 kW doprowadzenie powietrza do spalania i odprowadzenie spalin odbywa się specjalnym przewodem spalinowo - powietrznym. Kotły te nie pobierają do spalania powietrza z pomieszczenia. Są dobrym rozwiązaniem do szczelnych, energooszczędnych budynków. Nie wolno jednak zapominać o konieczności wykonania wentylacji wywiewnej. Odizolowany proces spalania gazu podnosi znacznie bezpieczeństwo użytkowania. W odniesieniu do lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych moc kotła z zamkniętą komorą spalania przepis ogranicza do 5 kW.

Gazowa instalacja wewnętrzna powinna być wykonana z odpowiednich materiałów to tego celu przeznaczonych. Użycie nieodpowiednich rur w najlepszym razie skraca żywotność instalacji, w najgorszym - może doprowadzić do awarii.

Instalacje gazowe należy wykonywać z następujących materiałów:

- rur stalowych czarnych, najlepiej bez szwu łączących przez spawanie. (głównie w systemach tradycyjnych z pionami i gałązkami). W przypadku rur stalowych z połączeniami gwintowanymi nie wolno używać do uszczelnień farb, pokostu lub minii. Gaz ziemny wysusza takie uszczelnienia, w wyniku czego po kilku latach eksploatacji instalacja gazowa staje się nieszczelna. Należy więc stosować atestowane, niewysychające pasty i uszczelnienia warstwowe.

- rur miedzianych,

W kotłach na gaz ziemny (płynny, olej opałowy) temperatura spalin nie przekracza 200 C⁰ co w połączeniu z dużą ilością powietrza, potrzebną do spalania, powoduje wykraplanie się w kominie kondensatu. Dlatego kominy odprowadzające spaliny z tych kotłów powinny mieć wkłady ( wewnętrzne kominy) ze stali kwasoodpornej lub powinny być wykonane z kształtek ceramicznych odpornych na niszczące działanie kondensatu. Pamiętać jednak trzeba aby wkład był z materiałów atestowanych, o odpowiedniej jakości.

W przypadku starej instalacji (ogrzewanie węglowe) pracu­jącej w systemie grawitacyjnym konieczne jest jej zmodernizo­wanie, poprzez zainstalowanie pompy obiegowej, Co do pozos­tałych elementów instalacji (grzej­niki, rury) - jest to problem natu­ry ekonomicznej, bo wiadomo że wymiana instalacji to duży wydatek. Nie jest to jednak konieczne, bowiem pozostawienie starej instalacji nie spowoduje dyskomfortu cieplnego - żeliwne kaloryfery i stalowe rury dłużej się nagrzewają, ale i dłużej utrzymują ciepło. Miedziana instalacja i konwektory szybciej się nagrzewają, ale i szybciej się studzą. Stara instalacja nie zapewni jednak komfortu użytkowania - moż­liwości regulacji temperatury „na żądanie", a co za tym idzie racjonalnego zużycia energii cieplnej.

 

Nowoczesne grzejniki mają mniejszą pojemność wodną oraz mniejsze przekroje przyłącze­niowe. W ich przypadku można zastosować mniejsze średnice rur instalacyjnych. Cała instalacja ma wtedy mniej wody obiegowej i na jej podgrzanie potrzeba mniej energii. Gdy do tego grzejniki wyposażone są w zawory termo­statyczne, a kocioł c.o. w auto­matykę pogodową - samo-sterowanie taką instalacją jest pewne, oszczędne i komfortowe dla użytkowników. Prędzej czy później warto więc zainwes­tować w modernizację instalacji wewnętrznej.

 

Jeśli ze względów finansowych chcemy to zrobić etapami - w pierwszej kolejności należy co najmniej:

• wymienić zawory przygrzejnikowe na termostatyczne
• zmienić system grzewczy z otwartego na zamknięty
• zainstalować na instalacji powrotu wody do kotła filtr lub fitroodmulnik, co zabez­pieczy kocioł przed zanie­czyszczeniami ze starej insta­lacji c.o.
• zaizolować rury przecho­dzące przez pomieszczenia nieogrzewane, aby ograni­czyć straty ciepła.

W dalszym etapie można pokusić się o:

• wymianę grzejników
• o zainstalować pompę obiegową
• wymienić przewody instalacji grzewczej,

Warto to uczynić, gdyż nowoczes­na instalacja umożliwia stosowa­nie regulacji czasowej (obniżanie temperatury pomieszczeń w okreś­lonych porach dnia czy dniach tygodnia), co wpływa na racjo­nalne wykorzystanie ciepła.

Mimo argumentów przemawia­jących za pozostawieniem pieca węglowego tak „na wszelki wypadek" - zdecydowanie nie należy tego robić. Jest to i nie­ekonomiczne i niebezpieczne, Stary piec węglowy może praco­wać tylko w systemie otwartym c.o., natomiast prawie wszystkie nowoczesne kotły gazowe pracują w systemie zamkniętym c.o.; przy montażu równoległym obu pie­ców obydwa muszą pracować w układzie otwartym i każdy z nich musi posiadać własny przewód kominowy. Ponadto chcąc korzys­tać zamiennie z pieca węglowego trzeba pamiętać o dokonywaniu odpowiednich przełączeń, a po­myłka może skończyć się tra­gicznie.

 

• Zainstaluj zawory termosta­tyczne przy grzejnikach; ograni­czysz zużycie energii o 5-10%.
• jeśli możesz, całkowicie wy­mień instalację centralnego ogrzewania (źródło ciepła, rury, grzejniki). To najbardziej efek­tywny sposób zmniejszenia wy­datków na ogrzewanie. Można je wtedy ograniczyć nawet o 40%.
• Wyposaż system ogrzewania w układy automatycznej regu­lacji. Możesz zmniejszyć koszty ogrzewania maksymalnie o 15%.
• Wymień stare nieszczelne okna na nowe, o niskim współczynni­ku przenikania ciepła - szyby ze szkłem niskoemisyjnym U= 1,1 W/(m²-K), ale wyposażo­ne w specjalne okucia umożli­wiające rozszczelnianie lub w nawiewniki powietrza ze­wnętrznego. Wymiana okien, często uważana za najlepszy sposób na ograniczenie rachun­ków za ogrzewanie, w rzeczywi­stości pozwala zaoszczędzić do 10% wydatków.
• Ociepl strop i dach, a na końcu ściany budynku.  Im grubsza jest warstwa izolacji cieplnej w ścianach, dachu czy podłodze na gruncie, tym lepiej. Ale zależność ta nie działa w nieskończoność. Jest pewna granica, poza którą już nie opła­ca się zwiększać grubości izola­cji i tę granicę powinien ustalić projektant. Całość tych działań ograniczy zużycie energii mak­symalnie o 10%.
• Usprawnienie wentylacji.

 

 Kilka cennych wskazówek ekonomicznego ogrzewania:

 

• Odsłaniaj na dzień zasłony (lub żalu­zje) i rolety zewnętrzne w oknach - żeby słońce mogło nagrzewać po­mieszczenia.
• Nie zakrywaj grzejników zasłonami, meblami lub obudową, aby oddawane przez nie ciepło mogło swobodnie rozchodzić się po pomiesz­czeniu. Obudowa zmniejsza moc grzejnika 10-20%.
• Załóż ekrany za grzejnikami.
• Wietrz mieszkanie krótko, ale intensywnie, a podczas wietrzenia wyłącz grzejnik (zakręć termostat).
• Nie ustawiaj na termostacie temperatury wyższej niż jest konieczna; większość osób czuje się komfortowo w tempe­raturze +20°C. Każde podwyż­szenie temperatury zwiększa koszty ogrzewania.
• Obniżaj temperaturę za pomocą termostatów na czas nieobecności domowników.
• Nie nagrzewaj ciepłej wody powyżej rozsądnej temperatu­ry - za taką przyjmuje się 60°C. Z wody o wyższej tempe­raturze i tak nie będziesz korzystać.

• Ociepl przewody instalacji c.o. i c.w.u. prowadzone przez zimne pomieszczenia (piwnicę, garaż). Możesz w ten sposób zaoszczędzić 60-85% ciepła, które bez ocieplenia przewodów jest tracone.
• Regularnie przeglądaj urządzenia grzewcze a możesz zaoszczędzić prawie 4% energii. Sprawdzone urządzenia zwiększają także bezpieczeństwo pracy.

Urządzenia gazowe, w tym kotły c.o. powinny być odpowiednio konserwowane. Co najmniej raz w roku (na początku lub na końcu sezonu grzewczego) fachowiec z autoryzowanego serwisu powinien zrobić przegląd kotła. Podczas przeglądu można wykryć wady urządzenia, wymienić zużywające się części, a więc zapobiec ewentualnym awariom. Każde urządzenie, każdy podzespół mogą się zepsuć.

Aby użytkowanie kotła było bezpieczne, podczas przeglądu serwisant musi koniecznie sprawdzić, czy prawidłowo działa:

• czujnik ciągu kominowego, który automatycznie wyłącza kocioł, gdy przewód kominowy jest niedrożny,
• zabezpieczenie przed niekontrolowanym wypływem gazu,
• zabezpieczenie przed przegrzaniem.

 

W kotle gazowym stojącym serwisant powinien:

1. wyczyścić i sprawdzić palnik,

2. sprawdzić i wyczyścić wymiennik po stronie spalin,

3. wyczyścić palniki i czopuch (przewód spalinowy łączący kocioł z kominem) z przerywaczem ciągu,

4. skontrolować funkcjonowanie regulatorów automatyki pogodowej, pokojowej -o ile jest,

5. sprawdzić szczelność przyłącza i automatyki gazowej,

6. skontrolować i ewentualnie poprawić nastawy mocy,

7. skontrolować wszystkie zabezpieczenia (czujnik ciągu, zabezpieczenie przeciwwypływowe gazu, zabezpieczenie przed przegrzaniem, zawór bezpieczeństwa) oraz naczynie wzbiorcze,

8. odpowietrzyć kocioł,

9. gdy jest zasobnik, obowiązkowo wykonać przegląd zasobnika:

a) usunąć zanieczyszczenia z zasobnika (nie dotyczy kamienia kotłowego),

b) skontrolować stan anody ochronnej,

c) skontrolować regulatory temperatury ciepłej wody użyt­kowej, zaworu trójdrogowego lub pompy,

d) sprawdzić poprawność działania elementów zabezpieczających zasobnik (grupy bezpieczeństwa, zaworu zwrotnego).

Dodatkowo tylko w kotle gazowym dwu funkcyjnym:

1. skontrolować działanie priorytetu ciepłej wody użytkowej i wymienić zużyte elementy,

2. skontrolować czujnik przepływu wody grzewczej,

3. skontrolować działanie regulacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej.